Wednesday, November 19, 2014

Grass Soliloquies.....एका हिरवळीचे मनोगत

Some pictures posted by friends often emphasize a universal truth.  Young ones are born with an intrinsic love  and respect for  nature.  They don't need "special days", projects and labels. And there is nothing "on show"....

Just wondering how great it must be to be the Green Grass in this picture !

एका हिरवळीचे मनोगत ….

काही येतात
मशीन चालवतात ,
आणि म्हणतात ,
"आता कसं ! व्यवस्थित दिसतं ना सर्व ?"
आणि निघून जातात ….

काही येतात ,
कुठली कुठली जमिनीतली भोकं शोधतात ,
मग लांब जाउन
एका दणकट काठीने चेंडू उडवतात ,
आणि मग चालत चालत नाहीतर
रिक्क्षा सारख्या गाडीत बसून
चेडू शोधतात ,
दुसरे खड्डे शोधायला जातात;
माझ्या पाठीत किती लागतं , माहित्ये का ?

पण कधीतरी
दिवस सोनियाचा असतो,
मंद वारा साद घालत असतो,
दवबिंदू कोवळ्या उन्हात नट्टापट्टा करत असतात ,
दोन बाळं माझ्यावर रेलून
कानगोष्टी करत
मजेत हसत असतात;
मग कधीतरी ती आडवी होतात,
लोळतात , खेळतात ,
मला कळून चुकतं,
कि हिरवळ म्हणून
अश्या क्षणांसाठी जगायचं असतं .....
Grass Soliloquies.....
Some arrive with machines
and drone across
finishing up and saying,
"There ! That's how neat it should be!"
as they rattle off.

And some,
seek holes in the ground,
only to trundle
a distance away,
and then whack a ball
with a hefty stick;
then walk around or ride around
once again
for balls or holes.
Does anyone realize how
those whacks hurt ?

But then
some days
are Golden days,
with a soft breeze floating around,
and dew drops
preen in the early Sun;
Two babies,
with their own secrets,
stories and fun,
leaning on me
laughing and nodding,
and suddenly
rolling around
gambolling on me.

These are quite simply,
the days
I feel grateful
that I am a lawn .....

No comments:

Post a Comment